در قانون مدنی، خریدار یا فروشنده ممکن است در زمان بستن قرارداد توافق کنند که برخی از حقهای فسخ معامله (که به آنها خیار گفته میشود) را نداشته باشند یا فقط بخشی از آنها را داشته باشند. مثلاً در قرارداد فروش خانه، طرفین میتوانند شرط کنند که فروشنده حق فسخ به خاطر عیب پنهان کالا را نخواهد داشت. این شرط باید حتماً در خود متن قرارداد یا در ضمن عقد اصلی گنجانده شود و بعد از عقد نمیتوان به صورت یکطرفه آن را اضافه کرد. اگر چنین شرطی در قرارداد بیاید، از نظر قانونی معتبر است و طرفین ملزم به رعایت آن هستند. نکته مهم این است که این ماده به طرفین اجازه میدهد با توافق، دامنه خیارات را محدود یا حذف کنند، اما خیاراتی که جنبه نظم عمومی دارند یا قانون آنها را غیرقابل اسقاط دانسته است، مشمول این حکم نمیشوند.