در قراردادها ممکن است طرفین توافق کنند که اختیار فسخ قرارداد (که به آن خیار شرط گفته میشود) تنها شخصاً در اختیار فردی باشد که این حق برای او در نظر گرفته شده است. به این معنا که این شخص باید خودش شخصاً تصمیم به فسخ بگیرد و نمیتواند این حق را به دیگری واگذار کند یا پس از مرگش به وارثانش منتقل شود. پس اگر در قراردادی قید شده باشد که خیار شرط «به قید مباشرت» و فقط برای شخص معینی است، وارثان آن شخص نمیتوانند پس از فوت او از این حق استفاده کنند. برای مثال، فرض کنید در یک قرارداد فروش خانه، به فروشنده حق فسخ داده شده اما شرط شده که این حق فقط شخصاً متعلق به خود اوست. در این صورت اگر فروشنده فوت کند، فرزندان یا سایر وارثان او نمیتوانند قرارداد را فسخ کنند. این قانون برخلاف مواردی است که خیار شرط به صورت عمومی و بدون قید مباشرت تعیین شده باشد که در آن صورت معمولاً به وارثان منتقل میشود. پس نکته کلیدی در این ماده، قید «مباشرت» است یعنی انجام عمل فسخ توسط خود شخص مشروطله. اگر چنین قیدی در قرارداد وجود داشته باشد، وارثان از این حق محروم میشوند مگر اینکه در متن قرارداد به نحو دیگری توافق شده باشد.