وقتی کسی که حق فسخ معامله را داشته (مثلاً در خیار عیب یا خیار غبن) از دنیا میرود، این حق از بین نمیرود و به وارثان او منتقل میشود. یعنی وارثان میتوانند به جای او از این اختیار استفاده کنند و معامله را فسخ کنند یا آن را به حال خود باقی بگذارند. این حکم برای همه انواع خیارات (حق فسخ) که در قانون پیشبینی شده، یکسان است. نکته مهم این است که انتقال خیار به وارث، نیازی به توافق یا اطلاع طرف دیگر معامله ندارد و به صورت خودکار با فوت صاحب حق انجام میشود. وارثان نیز مانند خود فرد، تا زمانی که از وجود خیار آگاه نشدهاند، مهلت دارند تا تصمیم خود را بگیرند. اگر چند وارث وجود داشته باشند، هر یک از آنها به نسبت سهم ارث خود میتواند خیار را اعمال کند. این قاعده در واقع تضمینی برای حفظ حقوق بازماندگان است تا با فوت فرد، حقی که برای او وجود داشته از بین نرود. البته اگر خیار بهخودیخود با فوت از بین رفته باشد (مانند خیار شرط که مدت آن محدود به حیات فرد بوده)، این ماده شامل آن نمیشود.