عیب در قانون مدنی یک مفهوم ثابت و همیشگی نیست. برای اینکه بفهمیم یک کالا یا مورد معامله معیوب است یا نه، باید به عرف و عادت مردم در همان زمان و مکان مراجعه کنیم. یعنی ممکن است امروز یک چیز عیب محسوب شود اما پنجاه سال پیش نباشد، یا در یک شهر ناقص بودن یک وسیله طبیعی باشد اما در شهر دیگر عیب به حساب بیاید. تشخیص عیب همیشه با عرف روز جامعه سنجیده میشود. این قانون به قاضی و خریدار و فروشنده میگوید که برای تعیین عیب، نباید به نظر شخصی یا استانداردهای قدیمی تکیه کنند. مثلاً اگر در یک منطقه رسم باشد که فرشهای دستبافت تا حدی رنگ پس بدهند، این دیگر عیب محسوب نمیشود. در نتیجه، هر ادعایی درباره معیوب بودن یک کالا باید با توجه به عرف محل و زمان وقوع معامله ارزیابی شود.