اگر در یک معامله، یکی از طرفین متوجه شود که ارزش چیزی که داده یا گرفته با ارزش واقعی آن تفاوت چشمگیری دارد (به اصطلاح «غبن» یا گرانفروشی یا ارزانفروشی)، این حق را دارد که قرارداد را برهم بزند. اما این حق فوری است: به محض اینکه از این تفاوت باخبر شد، باید همانموقع تصمیم بگیرد و اعلام کند که معامله را فسخ میکند. اگر کمی تأخیر کند یا سکوت اختیار کند، دیگر نمیتواند بعداً ادعای غبن کند و معامله بههمان صورت باقی میماند. منظور از «فوری» این نیست که حتماً در یک دقیقه یا یک ساعت باید اقدام کند، بلکه یعنی بدون اتلاف وقت و بهطور متعارف. مثلاً اگر کسی امروز بفهمد که خانهاش را نصف قیمت فروخته، باید ظرف چند روز یا نهایتاً در فرصتی معقول که عرفاً تأخیر محسوب نشود، فسخ خود را اعلام کند. در غیر این صورت، با سکوت و گذشت زمان، حق فسخ از بین میرود و معامله قطعی میشود.