این ماده به وضعیتی اشاره دارد که در یک معامله، یکی از طرفین دچار غبن (یعنی ضرر مالی ناشی از نابرابری ارزش عوضین) شده باشد. اما اگر همان شخص در زمان بستن قرارداد از قیمت منصفانه و معمول کالا یا خدمت مورد معامله آگاهی کامل داشته، دیگر نمیتواند به بهانه غبن، معامله را فسخ کند. به عبارت دیگر، آگاهی از قیمت واقعی در لحظه عقد، حق فسخ ناشی از غبن را از بین میبرد. مفهوم «قیمت عادله» همان قیمت متداول و منصفانه در بازار است که افراد معمولی برای آن جنس یا خدمت میپردازند. بنابراین اگر خریدار بداند که کالایی مثلاً ده میلیون تومان ارزش دارد اما آن را پانزده میلیون بخرد، بعداً نمیتواند ادعای غبن کند و معامله را بر هم بزند، چون با علم و آگاهی وارد معامله شده است. نتیجه عملی این حکم آن است که برای استفاده از خیار غبن، فرد باید ثابت کند در زمان عقد از قیمت عادله بیخبر بوده است. اگر دادگاه احراز کند که او از قیمت منصفانه مطلع بوده، حق فسخ نخواهد داشت و معامله به قوت خود باقی میماند.