در قانون مدنی ایران، هرگاه یکی از طرفین معامله در ارزش مورد معامله دچار ضرر شود، به این وضعیت «غبن» میگویند. اما همهی ضررها قابل پیگیری نیستند. غبن تنها زمانی «فاحش» و قابل اعتراض است که به قدری زیاد باشد که در عرف جامعه قابل چشمپوشی نباشد. منظور از عرف، عادت و رویهی رایج میان مردم در معاملات است. برای مثال، اگر کسی کالایی را ۱۰ درصد بالاتر از قیمت واقعی بخرد، معمولاً این اختلاف در بازار قابل اغماض تلقی میشود و غبن فاحش نیست. اما اگر قیمت پرداختی ۵۰ درصد بیشتر از ارزش واقعی باشد، دیگر این تفاوت در نظر مردم عادی قابل گذشت نیست و غبن فاحش محسوب میشود. بنابراین، تشخیص فاحش بودن غبن به عرف و عادت معاملاتی هر منطقه و هر نوع کالا یا خدمت بستگی دارد. نتیجهی غبن فاحش برای فرد متضرر این است که میتواند معامله را فسخ کند. در مقابل، اگر غبن فاحش نباشد و در حدی باشد که عرف آن را قابل اغماض بداند، طرف ضرر دیده حق فسخ ندارد و معامله به قوت خود باقی میماند.