وقتی فروشندهای به هر شکلی، مثلاً با فرستادن ابلاغیه یا پیام، قیمت کالا را از خریدار بخواهد و از نشانهها معلوم شود که او به فروش پایبند است، دیگر نمیتواند معامله را به هم بزند. این قانون برای جایی است که فروشنده حق فسخ داشته، مثلاً چون خریدار پول را نقد نداده، اما با درخواست پول نشان میدهد که همچنان فروش را قبول دارد. پس با این کار، حق فسخ او از بین میرود و دیگر نمیتواند پشیمان شود. منظور از «قرائن» هم نشانههایی مانند رفتار یا گفتاری است که مشخص کند فروشنده قصد ادامه معامله را دارد.