در یک قرارداد خرید و فروش، طرفین میتوانند توافق کنند که برای مدت مشخصی، حق برهم زدن معامله را داشته باشند. این حق میتواند به نفع فروشنده، خریدار، هر دو طرف، یا حتی یک شخص ثالث که در معامله نقشی ندارد، قرار داده شود. به این ترتیب، اگر یکی از طرفین یا شخص ثالثی که این اختیار را دارد، در بازه زمانی تعیینشده تصمیم به فسخ بگیرد، معامله از ابتدا باطل میشود و هر چیزی که رد و بدل شده به حالت اول بازمیگردد. این شرط که به آن «خیار شرط» میگویند، باید حتماً دارای یک مدت زمان معین باشد؛ یعنی نمیتوان حق فسخ را به صورت نامحدود یا همیشگی در نظر گرفت. همچنین، شخصی که این اختیار را دارد (چه از خود طرفین باشد چه شخص خارجی) میتواند تا پایان آن مدت، هر زمان که بخواهد از حق خود استفاده کند. نکتهای که وجود دارد این است که اگر شخص خارجی از اختیار خود استفاده کند، به این معناست که او مستقلاً تصمیمگیرنده است و نیازی به موافقت فروشنده یا خریدار ندارد.