قانون مدنی در ماده ۳۹۶ فهرستی از اختیاراتی را ارائه میدهد که به خریدار یا فروشنده اجازه میدهد در شرایط خاصی از قرارداد منصرف شوند یا آن را تغییر دهند. به این اختیارات اصطلاحاً «خیار» گفته میشود که به معنای حق برهم زدن معامله یا فسخ آن است. این ماده یازده نوع خیار را نام میبرد که هرکدام ناظر به موقعیت متفاوتی هستند؛ مانند خیار مجلس که تا زمانی که دو طرف در جلسه عقد حضور دارند قابل اعمال است یا خیار حیوان که مخصوص خرید و فروش جانوران است و تا سه روز پس از معامله به خریدار این حق را میدهد که معامله را فسخ کند. از دیگر خیارهای مهم میتوان به خیار شرط اشاره کرد که بر اساس توافق طرفین در قرارداد ایجاد میشود و به یکی از آنها اجازه میدهد در مدت معینی معامله را بر هم بزند. همچنین خیار غبن مربوط به حالتی است که یکی از طرفین در معامله دچار ضرر فاحش شده باشد، و خیار عیب زمانی به کار میآید که کالای فروخته شده دارای نقص پنهانی باشد که خریدار از آن بیخبر بوده است. خیار تدلیس نیز ناظر به فریبکاری در معامله است و خیار تبعض صفقه جایی مطرح میشود که بخشی از کالا از آن خریدار خارج شود و او نتواند همه آن را تحویل بگیرد. به طور کلی این ماده چارچوب اصلی خیارات را تعیین میکند و مواد بعدی قانون مدنی هر یک از این موارد را به تفصیل توضیح میدهند. بنابراین هر فردی که درگیر یک معامله است باید بداند که در چه موقعیتهایی میتواند از این حق فسخ استفاده کند و ضمانت اجرای آن چیست. قانونگذار با پیشبینی این خیارات سعی کرده است تعادل و انصاف را در روابط قراردادی حفظ کند و از ضرر ناروای یکی از طرفین جلوگیری نماید.