فرض کنید خانهای را به شرط متراژ مشخص خریدهاید، اما موقع تحویل خانه کوچکتر از آن چیزی که در قرارداد بوده از آب درمیآید. در این حالت چون نمیشود خانه را بدون خراب کردن نصف کرد و بخشی از آن را پس داد، قانون به شما بهعنوان خریدار این حق را میدهد که کل معامله را به هم بزنید و قرارداد را فسخ کنید. همین حکم برای فروشنده هم صادق است: اگر خانه بزرگتر از اندازهٔ توافقشده باشد، فروشنده میتواند معامله را فسخ کند. این ماده فقط برای کالاهایی کاربرد دارد که تجزیهناپذیرند، یعنی اگر آنها را تکهتکه کنید یا خسارت میبینند یا اصلاً ممکن نیست. نمونههای روشنش خانه و فرش است. در چنین مواردی، دیگر نمیتوان مثل یک پارچه یا فلز، مقدار اضافه را جدا کرد و به طرف مقابل داد. پس قانون برای جلوگیری از ضرر، راه چاره را در اختیار فسخ قرار داده است. توجه داشته باشید که این حق فسخ فقط مربوط به موردی است که کمبود یا زیادی در زمان تحویل مشخص شود و قرارداد هم میزان معینی را شرط کرده باشد. اگر طرفین بر سر تفاوت مقدار به توافق برسند یا یکی از آنها از حق فسخ خود استفاده نکند، معامله به قوت خود باقی میماند.