خریدار و فروشنده در زمان عقد قرارداد روی مقدار مشخصی از کالا توافق میکنند. اگر بعداً هنگام تحویل کالا معلوم شود که مقدار آن از چیزی که در قرارداد نوشته شده کمتر است، خریدار دو راه دارد: میتواند قرارداد را به هم بزند و کالا را پس بدهد، یا اینکه همان مقدار موجود را با پرداخت بخشی از قیمت متناسب با آن نگه دارد. مثلاً اگر قرارداد ۱۰۰ کیلو جنس با قیمت یک میلیون تومان باشد، ولی فقط ۸۰ کیلو تحویل داده شود، خریدار میتواند ۸۰۰ هزار تومان بپردازد و ۸۰ کیلو را بردارد. برعکس، اگر کالای تحویلی از مقدار توافق شده بیشتر باشد، زیادی آن به فروشنده تعلق دارد و خریدار حق نگهداشتن آن را بدون پرداخت ندارد. این قانون از اصل «تطابق مقدار کالا با قرارداد» پیروی میکند و به خریدار اجازه میدهد در صورت کمبود، انتخاب کند که ضرر نبیند. «فسخ» در اینجا به معنای به هم زدن یکطرفه قرارداد است و «تادیه حصهای از ثمن» یعنی فقط به نسبت مقدار دریافتشده پول بدهد.