این ماده درباره هزینههای جانبی و محل تحویل کالا در یک معامله است. در هر خرید و فروشی، ممکن است هزینههایی مثل باربری، حمل و نقل یا عوارض شهرداری پیش بیاید. همچنین محل تحویل کالا هم مشخص میشود. قانون میگوید اگر در شهر یا صنف شما رسم و عادت خاصی برای پرداخت این هزینهها یا تعیین محل تحویل وجود دارد، همان رسم ملاک عمل است. حتی اگر در خود قرارداد هم ترتیب دیگری نوشته شده باشد، باز هم باید طبق همان عرف محل رفتار کرد، مگر اینکه طرفین در قرارداد صریحاً شرط خلاف آن را تعیین کرده باشند. به عبارت دیگر، اولویت با توافق خود خریدار و فروشنده است. اگر در عقد شرط خاصی کردهاند، باید همان اجرا شود. اگر شرطی نکردهاند، عرف و عادت جاری در آن منطقه یا صنف تعیینکننده است. برای مثال، اگر در شهری رسم بر این است که هزینه باربری به عهده فروشنده است، حتی اگر در قرارداد اشارهای به آن نشده باشد، فروشنده باید آن را بپردازد. در نهایت، دو طرف میتوانند هر زمان که بخواهند با توافق یکدیگر این ترتیبات را تغییر دهند. نتیجه عملی این ماده این است که اولاً عرف و عادت محلی در معاملات اهمیت زیادی دارد و ثانیاً آزادی اراده طرفین بر هر چیزی مقدم است. پس اگر میخواهید از عرف محل تبعیت نکنید، حتماً شرط مخالف آن را در قرارداد به روشنی بنویسید.