در قراردادهای بیعی که فروشنده مالک کالا نیست و فروش به تأیید مالک اصلی وابسته است، توانایی تحویل کالا در لحظهای سنجیده میشود که مالک آن را تأیید کند. برای نمونه، اگر شخصی مالی را بدون اجازه صاحبش بفروشد و سپس مالک بعداً معامله را بپذیرد، در آن لحظه باید امکان تسلیم کالا وجود داشته باشد. اگر در زمان تأیید، کالا از بین رفته یا در دسترس نباشد، اجازهٔ مالک اثری نخواهد داشت و معامله باطل میماند. این حکم برای حمایت از طرف خریدار وضع شده است تا پس از اجازهٔ مالک، با تعهدی روبهرو شود که عملی است. بنابراین صرف رضایت مالک برای درستی بیع کافی نیست و باید در همان زمان، توانایی تحویل مبیع وجود داشته باشد. در غیر این صورت، خریدار نمیتواند فروشنده را ملزم به تحویل کند و معامله از پایه نامعتبر میشود.