این ماده به وضعیتی میپردازد که خریدار و فروشنده توافق میکنند کالا در تاریخ مشخصی در آینده تحویل داده شود. در چنین حالتی، قانون الزام فروشنده به توانایی تحویل را نه در لحظه عقد، بلکه در همان تاریخ توافقشده بررسی میکند. به عبارت دیگر، اگر فروشنده در زمان بستن قرارداد هنوز کالا را در اختیار نداشته باشد، اما تا موعد مقرر بتواند آن را تهیه و تحویل دهد، معامله باطل نمیشود. برای مثال، فرض کنید شخصی یک خودرو را امروز میفروشد و شرط میکند که آن را یک ماه دیگر تحویل دهد. اگر فروشنده در همین لحظه خودرو را نداشته باشد، اما تا یک ماه آینده بتواند آن را بخرد و به خریدار بدهد، معامله درست است. اما اگر در موعد مقرر نتواند تحویل دهد، خریدار حق فسخ قرارداد را پیدا میکند. این قاعده برای حمایت از معاملات آتی و نسیه وضع شده تا قراردادهایی که تحویل کالا به آینده موکول میشود، به صرف عدم مالکیت فروشنده در زمان عقد باطل نشود. با این حال، اگر فروشنده از ابتدا بداند که هرگز قادر به تحویل نخواهد بود، معامله میتواند به دلیل وجود «جهل به شرط» یا «تغییر رکن» باطل تلقی شود.