این ماده مشخص میکند که در یک قرارداد فروش، چه چیزهایی بهطور خودکار همراه با کالای اصلی به خریدار منتقل میشود و چه چیزهایی نیاز به توافق جداگانه دارد. ملاک تشخیص، عرف و عادت رایج در جامعه یا بازار مربوطه است. برای مثال اگر کسی یک خودرو بخرد، بر اساس عرف، لاستیک زاپاس و جعبه ابزار معمولاً جزو مبیع محسوب میشوند، مگر اینکه در قرارداد خلاف آن قید شده باشد. اما اشیایی که طبق عرف جزء جدانشدنی یا وابسته به کالای اصلی شناخته نمیشوند، بهطور خودکار در معامله داخل نمیگردند. برای انتقال این قبیل اقلام، باید در متن قرارداد یا در حین عقد بهصراحت به آنها اشاره شود. در غیر این صورت، فروشنده حق دارد آنها را برای خود نگه دارد و خریدار نمیتواند ادعایی نسبت به آنها داشته باشد. این قاعده از بروز اختلافات ناشی از انتظارات متفاوت طرفین جلوگیری میکند و بر اهمیت تعیین دقیق موضوع معامله و شفافنویسی در قراردادها تأکید دارد. بنابراین، اگر خریدار انتظار دریافت چیزی فراتر از عرف رایج را دارد، باید حتماً آن را در قرارداد ذکر کند.