قراردادی که شخصی بدون داشتن مالکیت یا نمایندگی از طرف مالک، کالایی را به دیگری بفروشد، «بیع فضولی» نام دارد. طبق این ماده، چنین فروشی تا زمانی که صاحب اصلی کالا آن را تأیید نکند، از نظر قانونی اعتبار ندارد و خریدی انجام نشده محسوب میشود. اگر مالک پس از وقوع معامله، فروش را بپذیرد و به آن «اجازه» بدهد، آنگاه بیع فضولی معتبر میشود و اثر قانونی پیدا میکند. در این صورت، خریدار مالک کالا میگردد و فروشندهٔ فضولی نیز باید پول را به مالک بپردازد. پس نتیجهٔ عملی این ماده آن است که خریدار در معاملهٔ فضولی تا زمان اجازهٔ مالک، هیچ حقی بر کالا ندارد و فروشندهٔ فضولی نیز نمیتواند خریدار را مجبور به پرداخت ثمن کند. این حکم برای حمایت از حقوق مالکانه و جلوگیری از فروش اموال دیگران بدون اجازه وضع شده است.