هرگاه چیزی که فروخته میشود از نوع «کلی» باشد، یعنی فروشنده متعهد میشود یکی از چند فرد مشابه را تحویل دهد (مثل یک تن گندم از یک انبار مشخص)، برای درستی این معامله باید سه ویژگی آن را دقیق تعیین کرد: نخست «مقدار» آن (مثلاً وزن یا عدد)، دوم «جنس» آن (مثلاً برنج یا پارچه)، و سوم «وصف» آن (مثلاً مرغوب یا درجه یک). اگر یکی از این سه مورد در قرارداد ذکر نشود، معامله باطل است. این حکم برای جلوگیری از اختلاف و ابهام در معاملات وضع شده است؛ زیرا در فروش کالای کلی، خریدار نمیداند دقیقاً کدام فرد از آن جنس تحویل میگیرد، پس قانون میخواهد با مشخص کردن مقدار، جنس و وصف، از هرگونه ادعای نادرست جلوگیری کند. در عمل، فروشنده موظف است کالایی را تحویل دهد که دقیقاً مطابق این سه ویژگی تعیینشده باشد. نتیجه آن که در خرید و فروش کالاهای کلی (مانند گندم، برنج، یا پارچه) حتماً باید در قرارداد یا سند عادی، مقدار و جنس و وصف آن نوشته شود؛ در غیر این صورت، دادگاه معامله را باطل اعلام میکند و هیچیک از طرفین نمیتوانند بر اساس آن شکایت کنند.