مال وقف شده را نمیتوان فروخت، چون وقف یعنی بیرون کردن مال از ملکیت شخصی و اختصاص آن به یک کار خیر یا عامالمنفعه. با این حال قانون دو استثنا برای فروش مال وقفی در نظر گرفته است: یکی وقتی که میان کسانی که وقف به نفع آنها شده (موقوفعلیهم) اختلافی به وجود بیاید که خطر ریختن خون یا کشته شدن پیش بیاید. دوم وقتی که خود مال وقف در حال خراب شدن باشد و برای جلوگیری از نابودی آن چارهای جز فروش نباشد. در این دو مورد، فروش مال وقف جایز میشود. علاوه بر این دو حالت، قانون به موارد دیگری هم اشاره میکند که در بحث وقف در قانون مدنی (مواد بعدی) توضیح داده شده است. مثلاً اگر وقفکننده خودش در وقفنامه شرط کرده باشد که در شرایط خاصی مال فروخته شود، یا اگر وقف عام باشد و دیگر استفاده از آن ممکن نباشد. در هر صورت، فروش مال وقف یک استثناست و باید حتماً دلیل شرعی و قانونی داشته باشد. نتیجه عملی این ماده این است که متولی وقف یا حاکم شرع نمیتوانند به دلخواه خود مال وقفی را بفروشند. هر معاملهای که بدون این شرایط خاص انجام شود، باطل است و اثری ندارد. خریدار هم نمیتواند ادعای مالکیت کند، چون فروشنده (متولی) اصلاً اختیار فروش نداشته است.