افراد نابینا از نظر قانون برای انجام معاملات منع نشدهاند، اما یک شرط مهم دارند: باید به هر شکلی که ممکن است از ناآگاهی خود نسبت به موضوع معامله بکاهند. مثلاً میتوانند از شخص ثالثی کمک بگیرند تا جنس را برایشان توصیف کند، یا حتی از خود فروشنده بخواهند اطلاعات دقیق بدهد. اگر نابینا بدون این کارها معامله کند، ممکن است بعداً ادعا کند فریب خورده است. این قانون به نابینا اجازه میدهد به جای دیدن مستقیم کالا، از راههای دیگر مثل لمس کردن، بو کردن، یا شنیدن توضیحات دیگران آگاهی کسب کند. نکته جالب اینکه حتی میتواند از طرف مقابل معامله هم برای رفع جهل خود کمک بگیرد، یعنی فروشنده موظف است اطلاعات لازم را بدهد. اگر نابینا این کار را نکند و بعداً بفهمد کالا معیوب بوده، ممکن است نتواند از حق فسخ معامله استفاده کند. در عمل، دادگاهها بررسی میکنند که آیا نابینا اقدام معقولی برای آگاه شدن انجام داده یا نه. مثلاً اگر فروشنده در توصیف جنس دروغ گفته باشد و نابینا هم راه دیگری برای تحقیق نداشته، معامله قابل ابطال است. اما اگر نابینا بدون هیچ پرسشی معامله کرده باشد، ممکن است تقصیر متوجه خودش باشد.