هر خرید و فروشی برای اینکه درست و قانونی باشد، نیاز دارد که کالای مورد معامله کاملاً شناخته شده باشد. یعنی خریدار و فروشنده باید بدانند دقیقاً چه چیزی را میفروشند و چه چیزی را میخرند. این ماده میگوید که سه چیز درباره کالا باید حتماً مشخص شود: اول مقدار آن، دوم جنس آن (مثلاً طلا باشد یا پارچه یا گندم) و سوم وصف آن (یعنی ویژگیهایی مثل مرغوب یا درجه یک بودن). برای تعیین مقدار کالا، قانون یک روش ثابت برای همه جا تعیین نکرده است. بلکه میگوید باید مطابق با عرف و عادت همان شهر یا منطقه عمل شود. مثلاً در جایی که معمول است گندم را با کیل بفروشند، باید با کیل تعیین شود و در جایی که با وزن میفروشند، با وزن. گاهی هم خود خریدار و فروشنده به کالا نگاه میکنند و با مشاهده مقدار آن را تخمین میزنند که این هم در جایی که عرف باشد، کافی است. اگر این سه ویژگی یعنی مقدار، جنس و وصف کالا معلوم نباشد، معامله باطل است. چون خریدار نمیداند دقیقاً چه چیزی خریده و ممکن است بعداً اختلاف پیش بیاید. پس برای یک معامله سالم، حتماً باید کالا را طوری توصیف کرد که برای هر دو طرف روشن باشد و ابهامی در آن نماند.