برای اینکه یک معامله به عنوان بیع (خرید و فروش) شناخته شود، الفاظ و عباراتی که فروشنده و خریدار برای اعلام اراده خود به کار میبرند باید به روشنی نشان دهند که قصد فروش و خرید دارند. منظور از «صریح در معنی بیع» این است که از کلمات و جملات به گونهای استفاده شود که هیچ ابهامی در مورد نوع معامله باقی نماند. مثلاً اگر کسی بگوید «این کتاب را به تو میفروشم» و طرف مقابل بگوید «خریدم»، این صراحت وجود دارد. این قانون در واقع یک اصل کلی را بیان میکند و به معنای آن نیست که حتماً باید از کلمه «فروش» یا «خرید» استفاده شود. هر نوع لفظ یا عبارتی که عرفاً و در میان مردم نشاندهنده قصد قطعی فروش و خرید باشد، کافی است. مثلاً در برخی موارد، گفتن «مال خودت باشد در ازای این مبلغ» هم میتواند به عنوان ایجاب فروش تلقی شود، به شرطی که معنای آن برای طرفین و عرف روشن باشد. نتیجه عدم رعایت این شرط این است که اگر الفاظ به کار رفته صریح نباشند و احتمال معنای دیگری هم بدهند، معامله بیع محسوب نمیشود و ممکن است نوع دیگری از قرارداد مانند صلح یا هبه تلقی گردد. در چنین حالتی، حقوق و تکالیف طرفین بر اساس قواعد آن قرارداد دیگر تعیین میشود، نه قواعد مربوط به خرید و فروش.