اگر شخصی با اجازهی مالک، چه اجازهی صریح و چه اجازهای که از روی رفتار و قرائن فهمیده میشود، از مال دیگری استفاده و بهرهبرداری کند، مالک حق دارد معادل ارزش معمول آن استفاده را دریافت کند. منظور از «استیفای منفعت» همان استفاده کردن و بهره بردن از چیزی است، مثلاً سوار شدن بر ماشین دیگری یا زندگی کردن در خانهی او. تنها حالتی که مالک نمیتواند چیزی مطالبه کند وقتی است که ثابت شود اجازهی استفاده، رایگان بوده است. یعنی اگر مالک صریحاً گفته باشد «من این مال را مجانی در اختیارت میگذارم» یا از رفتارش معلوم باشد که قصد دریافت پول ندارد، دیگر اجرتی تعلق نمیگیرد. پس هر کس از مال دیگری با رضایت مالک استفاده کند، باید منتظر پرداخت «اجرتالمثل» باشد، مگر اینکه مجانی بودن استفاده کاملاً روشن و اثباتشده باشد. این قاعده برای جلوگیری از سوءاستفاده و حفظ حقوق مالک وضع شده است.