طبق این قانون، اگر حیوانی به کسی یا چیزی آسیب بزند، صاحب یا کسی که حیوان را در اختیار دارد (متصرف) فقط در صورتی مسئول جبران خسارت است که در نگهداری از آن حیوان کوتاهی کرده باشد. مثلاً اگر سگی را در حیاط قفلشده نگه دارد و سگ از راهی غیرمنتظره بیرون بزند و به کسی حمله کند، چون کوتاهی نکرده، مسئول نیست. اما اگر در حیاط را باز بگذارد و سگ بیرون برود و آسیب بزند، به خاطر تقصیر در نگهداری باید خسارت را بدهد. یک نکتهٔ مهم دیگر این است که گاهی خود حیوان مستقیماً باعث ضرر نمیشود، بلکه عمل یک شخص، حیوان را به منبع ضرر تبدیل میکند. در این حالت، دیگر بحث تقصیر صاحب یا متصرف مطرح نیست. مثلاً اگر کسی سنگی به سگ پرتاب کند و سگ رم کند و به ماشینی بزند، آن شخص (فاعل عمل) مسئول خسارت وارده است، حتی اگر صاحب سگ در نگهداری کوتاهی نکرده باشد. بنابراین مسئولیت اصلی در این موارد متوجه کسی است که با رفتار خود باعث بروز حادثه شده است.