اگر کسی مال دیگری را از بین ببرد، چه عمدی و چه غیرعمدی، باید خسارت آن را بپردازد. این حکم هم درباره خود مال و هم منفعت آن صادق است. مثلاً اگر کسی ماشین دیگری را تصادفی خراب کند، باید هزینه تعمیر یا قیمت روز ماشین را بدهد. حتی اگر مال کاملاً نابود نشود و فقط آسیب ببیند، شخص خسارتزننده باید تفاوت قیمت آن را قبل و بعد از حادثه جبران کند. منظور از «مثل یا قیمت» این است: اگر مال نمونه مشابهی در بازار داشته باشد (مثل یک کیسه برنج)، باید همان مقدار و نوع را تحویل دهد. اگر نمونه نداشته باشد، باید پول نقد معادل ارزش روز آن را بپردازد. این قاعده برای همه اموال از خانه و خودرو گرفته تا وسایل شخصی و حتی منافع موقت مثل اجاره یک روزه خودرو اجرا میشود. نکته مهم این است که قصد و نیت شخص در تلف کردن مال تأثیری در مسئولیت او ندارد. یعنی اگر کسی سهواً و بدون قصد قبلی ظرف دیگری را بشکند، باز هم موظف به جبران است. مگر اینکه ثابت کند آسیب در شرایط قهری و بدون تقصیر او اتفاق افتاده است.