فرض کنید چند نفر پشت سر هم مال کسی را غصب کردهاند؛ یعنی مال از دست غاصب اول به غاصب دوم و بعد به غاصب سوم رسیده و در دست نفر آخر تلف شده است. در این صورت، اگر مالک مستقیم به سراغ همان کسی برود که مال پیش او تلف شده (غاصب آخر) و خسارت را از او بگیرد، آن شخص دیگر نمیتواند از غاصبان قبلی خود شکایت کند و همهچیز تمام میشود. اما اگر مالک ترجیح بدهد به جای غاصب آخر، سراغ یکی از غاصبان میانی (مثلاً غاصب اول یا دوم) برود و خسارت را از او بگیرد، آن غاصب میانی میتواند به نوبه خود به غاصب بعدی مراجعه کند و همین طور تا برسد به همان کسی که مال در دست او تلف شده. در این زنجیره، هرکس که مال نزد او تلف شده در نهایت مسئول پرداخت همه خسارتهاست و بار نهایی بر دوش او میماند. پس قانون تأکید میکند که مسئولیت نهایی همواره با غاصبی است که مال در دست او از بین رفته، نه غاصبان قبلی که مال را سالم تحویل دادهاند. این قاعده از این جهت است که ضرر نهایی به کسی وارد شده که با بیاحتیاطی یا تقصیر خود باعث تلف مال شده است.