اگر کسی مالی را از صاحبش غصب کند، یعنی بدون اجازه و به ناحق در آن تصرف نماید، تا زمانی که آن مال در دست اوست، در برابر هر نوع آسیب یا افت کیفیتی که به آن وارد شود مسئول است. فرقی نمیکند که خود غاصب مستقیماً باعث آن نقص شده باشد یا نه؛ مثلاً اگر مال در اثر حادثه طبیعی مثل سیل یا زلزله خراب شود، باز هم غاصب باید خسارت را جبران کند. این قانون برای حمایت از مالک وضع شده تا حتی اگر نتواند اثبات کند که غاصب عمداً به مال آسیب زده، باز هم حق دریافت خسارت داشته باشد. نتیجه عملی این ماده آن است که غاصب نمیتواند به بهانه اینکه نقص به دست او ایجاد نشده از مسئولیت شانه خالی کند. او موظف است مال را به همان کیفیتی که گرفته بازگرداند و اگر نتواند، باید معادل ارزش آن را بپردازد. این مسئولیت از لحظه غصب تا وقتی که مال به صاحبش برگردانده شود ادامه دارد و شامل هر نوع کاهش ارزش یا خرابی میشود، حتی اگر ناشی از کهنگی طبیعی یا استفاده متعارف باشد.