گاهی پیش میآید که کسی به اشتباه فکر میکند به دیگری بدهکار است و مبلغی را به عنوان بدهی به او میپردازد. این ماده به چنین شخصی حق میدهد که پول پرداختی خود را پس بگیرد، به شرطی که گیرنده پول حق دریافت آن را نداشته است. برای مثال، اگر شخصی حساب بانکی خود را اشتباهی با حساب شخص دیگر جابهجا کند یا فکر کند از کسی طلبکار نیست اما بعداً متوجه اشتباه خود شود، میتواند با استناد به این قاعده، وجه پرداختی را مطالبه کند. شرط اصلی برای استرداد این است که پرداخت بر اساس اشتباه صورت گرفته باشد و گیرنده پول از نظر قانونی مستحق دریافت آن نباشد. در عمل، این ماده نوعی حمایت از کسی است که از روی ناآگاهی یا خطا، مالی را پرداخته است. قانونگذار نمیخواهد که چنین شخصی به خاطر اشتباه خود متضرر شود و از طرف دیگر، اجازه نمیدهد که دریافتکننده پول بدون دلیل قانونی، مال دیگری را نگه دارد. بنابراین، هرگاه ثابت شود که پرداخت دین بر اساس اشتباه در وجود یا میزان بدهی صورت گرفته، پرداختکننده میتواند با مراجعه به دادگاه یا حتی به صورت توافقی، وجه پرداختی را بازپس گیرد. نکته کلیدی در اینجا اثبات اشتباه بودن پرداخت است؛ یعنی پرداختکننده باید نشان دهد که در زمان پرداخت، به اشتباه خود را مدیون میدانسته.