تهاتر یعنی وقتی دو نفر همزمان به هم بدهکار باشند، بدهیشان به صورت خودکار تا اندازهای که با هم برابر است، از بین میرود. مثلاً اگر علی ۵۰ میلیون به رضا بدهکار باشد و رضا هم ۳۰ میلیون به علی، به محض این که هر دو بدهی ایجاد شود، ۳۰ میلیون از بدهی علی به رضا ساقط میشود و علی فقط ۲۰ میلیون باقیمانده را باید بپردازد. این اتفاق بدون نیاز به توافق یا امضای قرارداد جداگانه رخ میدهد. نتیجه این قانون این است که اگر شرایط تهاتر فراهم باشد، دیگر نمیتوان ادعای پرداخت کامل را داشت و طرفین به همان اندازه از تعهدشان آزاد میشوند. مثلاً اگر رضا از علی طلب ۵۰ میلیونی داشته باشد و خودش هم ۳۰ میلیون به علی بدهکار باشد، نمیتواند بگوید علی باید کل ۵۰ میلیون را بدهد و بعد او ۳۰ میلیون را جداگانه پرداخت کند. قانون میگوید همین که هر دو بدهی ایجاد شد، تا ۳۰ میلیون تهاتر صورت میگیرد و فقط ۲۰ میلیون باقی میماند. البته این حکم فقط در صورتی اجرا میشود که هر دو دین از یک نوع باشند (مثلاً هر دو پول نقد) و سررسیدشان هم رسیده باشد. اگر یکی از بدهیها مثلاً تحویل کالا باشد و دیگری پول، تهاتر خودبهخودی رخ نمیدهد و نیاز به توافق جداگانه دارد.