ابراء یکی از راههای سقوط تعهدات است و به معنی گذشت طلبکار از طلب خود میباشد. برای اینکه این گذشت قانونی باشد و دِین بدهکار از بین برود، طلبکار باید در زمان ابراء دارای اهلیت کامل برای انجام این کار باشد. یعنی اگر طلبکار صغیر (کمسن و سال)، مجنون (دیوانه) یا سفیه (کمخرد) باشد، ابرای او اعتبار ندارد و دِین بدهکار ساقط نمیشود. پس شرط اصلی برای ابراء این است که طلبکار بتواند در اموال خود تصرف کند. مثلاً کسی که به سن بلوغ نرسیده یا به دلیل بیماری روانی نمیتواند تصمیم بگیرد، نمیتواند از طلب خود بگذرد. در عمل، اگر طلبکار فاقد اهلیت باشد، ابرای او باطل است و بدهکار همچنان باید دِین خود را بپردازد.