ابراء در قانون مدنی به حالتی گفته میشود که طلبکار داوطلبانه از گرفتن طلب خود از بدهکار چشمپوشی کند. به بیان دیگر، طلبکار با ابراء، حق خود را برای دریافت بدهی از بین میبرد بدون اینکه لزوماً پولی دریافت کند یا بدهکار کاری انجام دهد. این عمل فقط به خواست و اراده خود طلبکار انجام میشود و نیازی به رضایت بدهکار ندارد. ابراء مخصوص روابطی است که یک طرف، بدهکارِ مالیِ طرف دیگر باشد. بنابراین، در جایی که کسی تعهدی غیرمالی دارد (مثلاً انجام یک کار مشخص) یا جایی که اصلاً دِینی وجود ندارد، ابراء معنا ندارد. نتیجه ابراء این است که تعهد پرداخت بدهی، اگر به صورت عادی وجود داشته باشد، از بین میرود و بدهکار دیگر مسئول پرداخت آن نیست. توجه کنید که ابراء یک عمل حقوقی یکطرفه است، یعنی نیازی به عقد یا قرارداد دوطرفه ندارد. طلبکار میتواند در هر زمانی که بخواهد و با هر انگیزهای (مثلاً به دلیل رابطه دوستی یا گذشت) از حق خود بگذرد. این چشمپوشی باید صریح باشد، چه به صورت کتبی و چه به صورت شفاهی، و اگر با قید و شرطی همراه شود، دیگر ابراء محض نیست و ممکن است تبدیل به نوع دیگری از توافق شود.