این ماده مشخص میکند که مکان انجام یک تعهد (مثلاً تحویل کالا یا پرداخت پول) به طور پیشفرض همان جایی است که قرارداد بسته شده است، مگر این که طرفین در قرارداد محل دیگری را تعیین کرده باشند یا عرف و عادت رایج بر خلاف آن حکم کند. برای نمونه، اگر فروشنده و خریدار در شهر تهران یک قرارداد خرید کالا امضا کنند، فروشنده باید کالا را در تهران تحویل دهد؛ اما اگر در قرارداد نوشته باشند که تحویل در اصفهان انجام شود، یا در آن نوع کسبوکار رسم بر تحویل در انبار خریدار باشد، الزام به تحویل در تهران از بین میرود. بنابراین، این قانون به طرفین اجازه میدهد با توافق یا با توجه به رویههای معمول، محل انجام تعهد را تغییر دهند. در صورت بروز اختلاف، دادگاه ابتدا به مفاد قرارداد و سپس به عرف و عادت مراجعه میکند تا محل صحیح انجام تعهد را تعیین نماید.