این ماده به تعهداتی میپردازد که موضوع آنها یک کالا یا مال کلی است، مثل یک تن گندم یا یک دستگاه خودروی مدل مشخص، نه یک شیء خاص و معین. در این موارد، کسی که باید تعهد را انجام دهد (متعهد) موظف نیست بهترین و مرغوبترین نوع آن کالا را تحویل دهد. مثلاً اگر قرار باشد یک کیسه برنج بدهد، لازم نیست از گرانترین و عالیترین برنج بازار انتخاب کند. با این حال، متعهد نمیتواند از کالایی استفاده کند که طبق عرف و عادت مردم، معیوب یا نامرغوب به حساب میآید. منظور از «عرفاً معیوب» یعنی آن چیزی که در نگاه معمول مردم و در بازار، نقص دارد و قابل قبول نیست. بنابراین، متعهد باید کالایی بدهد که در حد متوسط و قابل قبول عرفی باشد؛ نه عالی و نه معیوب. در صورت تخلف، طرف دیگر (متعهدله) میتواند از پذیرش آن خودداری کند و اجرای تعهد را به درستی مطالبه نماید.