این ماده از قانون مدنی به سود طلبکار یا همان کسی است که باید تعهدی برایش انجام شود. طبق این قاعده، اگر کسی بدهکار شماست و باید مثلاً یک خودروی مشخص به شما بدهد، نمیتوانید او را مجبور کنید که به جای آن خودرو، پول نقد یا کالای دیگری به شما بدهد، حتی اگر ارزش آن کالا بیشتر از خودروی مورد نظر باشد. در واقع، حق شما فقط دریافت همان چیزی است که در قرارداد یا تعهد مشخص شده است. مفهوم این ماده در عمل این است که طرفین یک قرارداد باید به عین همان موضوع تعهد پایبند باشند و طلبکار حق ندارد بدون رضایت بدهکار، موضوع تعهد را تغییر دهد. مثلاً اگر در قراردادی فروشنده متعهد به تحویل یک دستگاه یخچال مشخص شده باشد، خریدار نمیتواند او را وادار کند که به جای آن یک تلویزیون تحویل دهد، حتی اگر تلویزیون قیمت بالاتری داشته باشد. این قانون از بدهکار در برابر تحمیل خواستههای یکطرفه از سوی طلبکار محافظت میکند. با این حال، اگر هر دو طرف یعنی بدهکار و طلبکار راضی باشند که موضوع تعهد تغییر کند، این کار منعی ندارد و ماده ۲۷۵ مانع توافق دوجانبه نیست. پس نکته اصلی این است که تغییر اجباری و یکطرفه موضوع تعهد جایز نیست و طلبکار نمیتواند به زور چیزی غیر از آنچه در ابتدا توافق شده را دریافت کند.