زمانی که بدهکار میخواهد بدهی خود را بپردازد، باید طلبکار توانایی قانونی برای دریافت آن را داشته باشد. منظور از اهلیت قبض این است که طلبکار باید از نظر قانونی صلاحیت دریافت مال را داشته باشد، مانند اینکه بالغ، عاقل و رشید باشد. در غیر این صورت، پرداخت به او باطل است و دین از عهده بدهکار ساقط نمیشود. برای مثال، اگر بدهی به یک کودک یا شخص دیوانه پرداخت شود، این پرداخت از نظر قانونی ارزشی ندارد و بدهکار همچنان مسئول پرداخت بدهی خود باقی میماند. در چنین شرایطی، بدهکار باید بدهی را به قیم یا نماینده قانونی طلبکار بپردازد تا پرداخت معتبر باشد. هدف این قانون حمایت از افرادی است که توانایی تشخیص و مدیریت اموال خود را ندارند و در عین حال، از تضییع حقوق بدهکار جلوگیری نمیکند، زیرا راه صحیح پرداخت از طریق نماینده قانونی طلبکار تعیین شده است.