وقتی کسی بدهی یا تعهدی به دیگری دارد اما طلبکار از گرفتن حق خود خودداری میکند، قانون راهی برای رهایی بدهکار پیشبینی کرده است. بدهکار میتواند موضوع تعهد (مثلاً پول یا کالا) را به حاکم شرع یا نمایندهٔ قانونی او مثل دادگاه بسپارد. از همان لحظهای که این کار را انجام دهد، دیگر مسئولیتی در قبال آسیبهای احتمالی به آن مال نخواهد داشت، مثلاً اگر کالا خراب شود یا گم شود. این حکم برای جلوگیری از ضرر بدهکار در مواقعی است که طلبکار بدون دلیل از دریافت حق خود سر باز میزند. منظور از «حاکم یا قائممقام او» در قانون امروز، عمدتاً دادگاه یا مرجع قضایی صالح است که میتواند اموال را به صورت امانی تحویل بگیرد. پس بدهکار با مراجعه به دادگاه و اثبات امتناع طلبکار، میتواند خود را از مسئولیت بعدی برهاند.