اگر بدهکار بدهی خود را به کسی بپردازد که در ماده قبل (ماده ۲۷۱) به عنوان نماینده قانونی طلبکار یا کسی که حق دریافت دارد معرفی نشده، این پرداخت تنها زمانی درست و قانونی محسوب میشود که خود طلبکار بعداً رضایت خود را اعلام کند. به عبارت دیگر، تا وقتی طلبکار نگوید «راضی هستم»، بدهکار نمیتواند به صرف پرداخت به یک شخص ثالث از زیر بار مسئولیت خارج شود. نتیجه عملی این ماده این است که بدهکار باید بسیار مراقب باشد پول یا مال خود را به چه کسی تحویل میدهد. اگر اشتباهاً به فردی غیر از طلبکار یا نمایندگان قانونی او پرداخت کند، ریسک عدم قبولی از سوی طلبکار را میپذیرد. در صورت عدم رضایت طلبکار، پرداخت باطل بوده و بدهکار همچنان بدهکار محسوب میشود. البته اگر طلبکار بعد از اطلاع از این پرداخت، صریحاً یا به طور ضمنی (مثلاً با دریافت بخشی از مال یا سکوت معنادار) رضایت خود را نشان دهد، آنگاه پرداخت معتبر میشود و بدهی ساقط میگردد. بنابراین رضایت بعدی طلبکار، نقص اولیه در پرداخت به شخص ناصالح را جبران میکند.