این ماده میگوید برای اینکه انجام تعهد (وفای به عهد) درست باشد، کسی که میخواهد بدهی یا تعهد خود را ادا کند باید سه شرط داشته باشد: اول مالک چیزی باشد که میدهد یا از طرف مالک اجازه داشته باشد. دوم خودش اهلیت داشته باشد، یعنی بالغ و عاقل و رشید باشد. اگر کسی مال دیگری را بدون اجازه بدهد، آن پرداخت باطل است و تعهدش انجام نشده. مثلاً اگر مستأجر خانهای را که مالک نیست به جای بدهی خود به طلبکار بدهد، این وفای به عهد محسوب نمیشود. همچنین اگر شخصی که اهلیت ندارد مثل بچه نابالغ یا دیوانه چیزی بدهد، آن عمل از نظر قانونی اعتبار ندارد. در نتیجه طلبکار میتواند دوباره طلب خود را مطالبه کند.