اجازهای که مالک پس از عقد فضولی به معامله میدهد، تنها زمانی میتواند آن عقد را درست و معتبر کند که پیش از آن، معامله را رد نکرده باشد. یعنی اگر مالک ابتدا بگوید «من این معامله را قبول ندارم»، دیگر نمیتواند بعداً نظرش را عوض کند و با اجازه دادن، معامله را صحیح بشمارد. این حکم برای حفظ نظم در روابط حقوقی و جلوگیری از بلاتکلیفی طرفین معامله وضع شده است. برای مثال، فرض کنید شخصی خانهای را که مالکش نیست به دیگری بفروشد. اگر مالک ابتدا بگوید «من این فروش را رد میکنم»، دیگر بعداً نمیتواند با گفتن «اجازه دادم» آن فروش را معتبر کند. در این صورت، عقد از ابتدا باطل میماند. اما اگر مالک سکوت کند یا ابتدا اجازه دهد و بعد پشیمان شود، اجازهاش مؤثر است و معامله درست میشود.