اگر کسی مالی را که متعلق به شخص دیگری است به دیگری بفروشد یا معامله کند، این معامله به خودیخود اعتبار ندارد و اثر قانونی نمیگذارد. حتی اگر صاحب مال در دل خود از این کار راضی باشد، باز هم معامله باطل است مگر این که فروشنده یا معاملهکننده یکی از سه عنوان ولایت (مثل پدر یا جد پدری)، وصایت (کسی که از طرف مالک برای پس از مرگ او اختیار دارد) یا وکالت (نمایندگی رسمی از طرف مالک) را داشته باشد. اما یک راه برای درست شدن این معامله وجود دارد: اگر مالک یا کسی که به جای او نشسته (مثل ورثه یا نماینده قانونی) بعد از انجام معامله، آن را تأیید و اجازه کند، در این صورت معامله از همان لحظه اول درست و معتبر میشود. به این کار اصطلاحاً «تنفیذ» یا اجازه بعدی میگویند. پس خلاصه این که فروش مال دیگران بدون داشتن سمت قانونی، کار باطلی است ولی اگر صاحب مال بعداً رضایت دهد، معامله از اول صحیح محسوب میشود. این قاعده برای حمایت از حقوق مالکان وضع شده تا کسی نتواند بدون اجازه آنها در اموالشان تصرف کند.