هرگاه در قراردادی شرطی به نفع یکی از طرفین گنجانده شده باشد، آن شخص میتواند از حقی که این شرط برایش ایجاد کرده صرفنظر کند. این صرفنظر کردن یا اسقاط حق، لزوماً نیازی به گفتن جملههای خاص یا نوشتن سند جداگانه ندارد. یعنی اگر کسی کاری انجام دهد که نشان دهد دیگر خواهان استفاده از آن شرط نیست، مثل این است که رسماً آن را کنار گذاشته است. مثلاً اگر شرط کرده باشید که فروشنده تا یک ماه کالا را تحویل دهد و شما بعد از گذشت یک ماه و بدون اعتراض، پول را پرداخت کنید، این پرداخت عملاً نشاندهنده اسقاط حق فسخ ناشی از تأخیر در تحویل است. قانون برای این اسقاط دو راه در نظر گرفته: یکی با لفظ، یعنی با گفتن یا نوشتن عبارتی که صراحتاً نشان دهد از حق خود گذشتی. دیگری با فعل، یعنی انجام عملی که عرفاً به معنای چشمپوشی از آن حق تلقی شود. در هر دو صورت، نتیجه یکی است و آن شرط دیگر برای شما قابل اجرا نیست. توجه داشته باشید که برای معتبر بودن اسقاط با فعل، آن عمل باید به اندازهای روشن و بیتردید باشد که هیچ شکی در قصد شما باقی نگذارد. صرف سکوت یا انجام ندادن کاری معمولاً اسقاط محسوب نمیشود، مگر اینکه عرف یا توافق طرفین معنای خاصی به آن بدهد.