در قراردادها گاهی یکی از طرفین تعهد میکند کاری را انجام دهد یا از انجام کاری خودداری کند؛ مثلاً فروشنده متعهد میشود کالا را تا یک هفته دیگر تحویل دهد یا خریدار قول میدهد از فروش کالا به رقیب خودداری کند. این نوع تعهد را «شرط فعل» میگویند. طبق این ماده، هرکس چنین شرطی را پذیرفته، موظف است به آن عمل کند و نمیتواند به بهانهای از زیر بار آن شانه خالی کند. اگر طرف مقابل به تعهد خود عمل نکند، شخص دیگر تنها به این بسنده نمیکند که بگوید شرط انجام نشده است، بلکه میتواند به دادگاه مراجعه کند و بخواهد که دادگاه طرف خاطی را مجبور به اجرای شرط کند. برای مثال، اگر فروشنده خانه را تحویل ندهد، خریدار میتواند از دادگاه بخواهد که فروشنده را ملزم به تحویل خانه نماید. نکته مهم این است که این ماده فقط به «شرط فعل» مربوط میشود، نه سایر انواع شرط مانند شرط صفت یا شرط نتیجه. همچنین، اجبار به اجرای شرط منوط به مراجعه به دادگاه است و شخص نمیتواند خودسرانه طرف مقابل را مجبور کند.