گاهی در یک قرارداد، طرفین توافق میکنند که یک نتیجهٔ حقوقی مشخص، مثل مالکیت یا زوجیت، خودبهخود و بدون نیاز به کار خاصی حاصل شود. به این نوع توافق «شرط نتیجه» میگویند. برای مثال، اگر شرط کنند که با عقد ازدواج، زن مالک نیمی از دارایی شوهر شود، این یک شرط نتیجه است. این ماده میگوید اگر نتیجهٔ مورد نظر در شرط، برای تحقق یافتن نیازی به یک عمل یا رویداد بیرونی نداشته باشد، به مجرد اینکه شرط را در قرارداد گنجاندید، آن نتیجه محقق میشود. یعنی نیازی نیست بعداً کار دیگری انجام دهید یا منتظر اتفاق دیگری باشید. اما اگر رسیدن به آن نتیجه وابسته به یک علت یا واقعهٔ حقوقی خاص باشد، تا آن علت پیش نیاید، نتیجه حاصل نمیشود. پس نکتهٔ اصلی این است: برای تحقق شرط نتیجه باید دید که آیا قانون یا طبیعت آن نتیجه، نیاز به یک سبب جداگانه دارد یا نه. اگر نیاز نداشته باشد، با انعقاد قرارداد و ذکر شرط، نتیجه خودبهخود میآید و دیگر نمیتوان از آن سر باز زد.