گاهی در یک قرارداد شرط میشود که کالا یا خدمت مورد معامله ویژگی خاصی داشته باشد، مثلاً فروشنده متعهد شود اتومبیل مدل ۱۴۰۲ تحویل دهد. اگر بعد از عقد معلوم شود که آن ویژگی وجود ندارد، طرفی که این شرط به نفع او بسته شده (خریدار یا هر ذینفع دیگر) میتواند قرارداد را به هم بزند. این حق «خیار فسخ» نام دارد. منظور از «شرط صفت» همان قید کردن یک ویژگی برای موضوع معامله است. اگر صفت وعدهدادهشده پیدا نشود، طرف مقابل مجبور نیست به قرارداد پایبند بماند و میتواند با ارادهٔ خودش آن را فسخ کند. توجه داشته باشید که این خیار فقط برای کسی ایجاد میشود که شرط به نفع او درج شده، نه برای طرف دیگر. در عمل، تشخیص اینکه صفت موجود است یا نه، گاهی نیاز به کارشناسی دارد. اگر خریدار از نبود صفت مطلع شود و سکوت کند یا فسخ را به تأخیر بیندازد، ممکن است حق فسخ او از بین برود. بنابراین بهتر است بهمحض آگاهی از فقدان صفت، تصمیم خود را اعلام کند.