قانونگذار در این ماده، انواع شروطی را که ممکن است در یک قرارداد گنجانده شود به سه دسته تقسیم کرده است. شرط صفت به ویژگیهای کالا یا موضوع معامله مانند اندازه، رنگ یا کیفیت آن مربوط میشود. برای مثال، اگر در قرارداد فروش خودرو قید شود که خودرو باید رنگ سفید داشته باشد، این یک شرط صفت است. شرط نتیجه به اتفاقی اشاره دارد که باید در دنیای خارج رخ بدهد، مانند اینکه فروشنده ملکی را تا تاریخ معینی تخلیه کند. در اینجا طرفین توافق میکنند که وقوع یک رویداد خاص، بخشی از قرارداد باشد. شرط فعل نیز به انجام یا خودداری از انجام یک کار توسط یکی از طرفین یا شخص ثالث اشاره دارد. مثلاً اگر در قرارداد قید شود که خریدار باید تا پایان ماه مبلغ را پرداخت کند، این یک شرط فعل است. تشخیص نوع شرط اهمیت عملی دارد زیرا آثار حقوقی هرکدام متفاوت است؛ برای نمونه، در شرط نتیجه معمولاً تخلف از شرط به فسخ قرارداد منجر میشود در حالی که در شرط فعل ممکن است طرف مقابل اجبار به انجام فعل را از دادگاه بخواهد.