قانون مدنی در ماده ۲۳۲ سه نوع شرط را نام برده که اگر در قراردادی گنجانده شوند، آن شرطها باطل هستند اما خود قرارداد همچنان معتبر باقی میماند. این سه شرط عبارتند از: شرطی که انجامش از نظر عادی یا قانونی ممکن نباشد، مانند تعهد به پرواز بدون هواپیما. شرطی که هیچ سود و فایدهای برای طرفین نداشته باشد، مثل الزام به کاری که کاملاً بیاثر است. و شرطی که خلاف شرع، قانون یا اخلاق عمومی باشد، مانند شرط انجام عمل مجرمانه. نکته کلیدی این است که وجود این شروط در قرارداد، خود عقد را خراب نمیکند و باطل نمیسازد. بنابراین اگر در یک بیع چنین شرطی گذاشته شود، اصل خرید و فروش درست است و فقط آن شرط از اعتبار میافتد. اما اگر شرط بهگونهای باشد که بدون آن عقد دیگر معنی نداشته باشد یا طرفین فقط به خاطر آن شرط وارد قرارداد شده باشند، ممکن است به بطلان کل عقد منجر شود که از دایره این ماده خارج است. این ماده به طرفین قرارداد یادآوری میکند که در گنجاندن شروط دقت کنند و از شرطهای غیرممکن، بیفایده یا نامشروع بپرهیزند، چون هرچند این شروط باطل میشوند اما ممکن است بعدها دعوا و اختلاف ایجاد کنند. دادگاه نیز در صورت بروز چنین شروطی، آنها را بیاثر اعلام میکند و قرارداد را بدون آن شرط اجرا مینماید.