قراردادها و معاملههایی که بین دو یا چند نفر بسته میشود، فقط همان افرادی که در آن قرارداد شرکت کردهاند و جانشینان قانونی آنها را درگیر میکند. یعنی اگر شخصی با دیگری قراردادی امضا کند، شخص ثالثی که در این قرارداد نقشی ندارد نمیتواند از مفاد آن سودی ببرد یا مجبور به اجرای آن شود. برای مثال، اگر خانهای را از کسی بخرید، این قرارداد فقط بین شما و فروشنده معتبر است و همسایه یا فرد دیگری نمیتواند ادعایی بر اساس این قرارداد داشته باشد. مقصود از «قائممقام قانونی» کسانی هستند که به حکم قانون جای شخص اصلی را میگیرند، مانند ورثه پس از فوت یک فرد یا نماینده قانونی یک شخص حقوقی. این افراد در محدوده اختیارات خود، همان حقوق و تعهداتی را دارند که شخص اصلی در قرارداد داشته است. تنها استثنایی که برای این قاعده در نظر گرفته شده، ماده ۱۹۶ قانون مدنی است که مربوط به «عقد فضولی» میشود. در عقد فضولی، شخصی بدون اجازه مالک، مالی را به دیگری میفروشد؛ در این حالت اگر مالک بعداً آن معامله را تأیید کند، قرارداد از ابتدا برای او هم الزامآور میشود و این یک مورد خاص است که اثر قرارداد به شخص ثالث (مالک) هم سرایت میکند.