وقتی کسی تعهدی را پذیرفته، اگر اتفاقی بیفتد که جلوگیری از آن در توانش نباشد و نتواند به تعهدش عمل کند، دیگر ملزم به پرداخت خسارت نیست. منظور از «حادثهای که دفع آن خارج از حیطهٔ اقتدار است» همان «فورس ماژور» یا «قوهٔ قهریه» است؛ یعنی رویدادی غیرقابل پیشبینی و مهارنشدنی مثل سیل، زلزله یا جنگ که هیچ راه منطقی برای جلوگیری از آن وجود ندارد. این حکم فقط در صورتی اعمال میشود که شخص واقعاً در انجام تعهد ناتوان شده باشد و ناتوانیاش به خاطر همان حادثهٔ خارجی باشد. اگر خودش کوتاهی کرده یا میتوانست با تدبیر از آن حادثه جلوگیری کند، باز هم مسئول خسارت خواهد بود. در عمل، دادگاه بررسی میکند که آیا حادثه واقعاً غیرقابل دفع بوده یا نه. نتیجهٔ حقوقی این ماده آن است که در صورت اثبات وجود چنین حادثهای، تعهد از بین نمیرود، اما اجرای آن موقتاً یا دائم غیرممکن میشود و شخص متعهد از پرداخت خسارت معاف میگردد. طرف دیگر قرارداد هم نمیتواند بابت عدم انجام تعهد، تقاضای خسارت کند.