هرگاه شخصی به دیگری قول بدهد که کاری را انجام دهد یا از انجام کاری خودداری کند، اگر به این قول خود عمل نکند، باید خسارت طرف مقابل را بپردازد. اما این مسئولیت همیشه خودبهخود ایجاد نمیشود؛ سه شرط وجود دارد: یا در خود قرارداد صریحاً گفته شده که در صورت تخلف خسارت پرداخت شود، یا عرف جامعه آن تعهد را بهگونهای بداند که گویی شرط خسارت در آن هست، یا قانون بهطور خاص آن تعهد را از نوع ضمانآور بشناسد. منظور از «ضمان» در اینجا مسئولیت جبران خسارت است که یا از روی قرارداد ناشی میشود یا از حکم قانون. مثلاً اگر کسی تعهد کند ساختمانی را تا موعد معینی تحویل دهد و کوتاهی کند، اگر در قرارداد شرط خسارت آمده باشد یا عرف ساختوساز چنین الزامی را داشته باشد، باید زیان کارفرما را بدهد. در غیر این صورت، صرف تخلف از تعهد بدون وجود یکی از این سه شرط، الزام به جبران خسارت ایجاد نمیکند.