افرادی که به حکم دادگاه محجور شناخته شدهاند، مانند کودکان، دیوانگان یا سفیهان (کسانی که قدرت تشخیص سود و زیان خود را ندارند)، نمیتوانند به تنهایی دست به خرید و فروش یا هر نوع قرارداد دیگری بزنند. هر معاملهای که این افراد انجام دهند، از نظر قانونی «نافذ نیست» یعنی تا زمانی که قیم یا سرپرست قانونی آن را تأیید نکند، اعتبار ندارد و قابل اجرا نیست. منظور از «نافذ نبودن» این است که معامله از ابتدا باطل نیست، بلکه معلق به رأی قیم یا دادگاه است. اگر قیم یا سرپرست بعد از انجام معامله آن را بپذیرد، معامله معتبر میشود. در غیر این صورت، معامله باطل خواهد بود و هیچکدام از طرفین نمیتوانند بر اساس آن از یکدیگر چیزی بخواهند. این قانون برای حمایت از افراد محجور وضع شده تا از سوءاستفاده دیگران در امان باشند.